Camiño dun futuro incerto.

Todo o que realmente nos agarda, o que nos depara a vida, é a precupación de moita da xente. Xente, poucas persoas, só xente, que nada fai por cambiar un presente que nos levará a un futuro decadente. Non vale só con cruzar os brazos e asentir, para cambiar o futuro fai falta un esforzo. Porque eu non quero ser un obrero explotado, que traballa arreo horas e horas, que ve como o capitalista do seu xefe se lucra e se aprobeita da plusvalía do meu traballo, e chegar ao fogar derreado, sen poder desfrutar dunha familia que malamente subsiste co mísero soldo que pagan. E logo ver aos teus fillos, que queren e se preocupan por estudar, e como tes que depender dunha posíbel beca que o goberno che puidese dar. Este futuro é provocado pola maioría da xentuza que habita a sociedade, estase elevando isto a extremos desorbitados, polarizando a sociedade e fomentando a privatización dos bens sociais que son elementais. Moitos de vós pensades que esta é unha situación irremediábel, que nada se pode facer ao respecto, estades equivocados. Preferides asentir e votar a corruptos farsantes que vos levarán a este decadente futuro qe loitar? Loitar polo cambio, pola mellora da sociedade, por non permitir que catro impresentábeis de traxe e gravata controlen en réxime de oligopolio a economía mundial. O capitalismo só é unha trampa, un labirinto sen saída, que destrúe familias, Pymes, destrúe e polariza a sociedade.
Esforzo e loita, loita polo arranxo...

O arranxo dun futuro incerto.

Grazas por lerme,
grazas a ti por inspirarme
e axudar a desafogarme.

Alberto Rivas de Jesús

A Singularidade Tecnolóxica

Ilegais?

Dios ke te crew, ese grupo galego de hip hop con esas letras tan realistas. Tiven a oportunidade de coñecer a dous dos seus compoñentes, Sokram e Mou.
O caso é que unha das súas excelentes cancións, titulada "Estranxeiros" inspiroume para facer esta entrada. A canción fala sobre a discriminación e as fronteiras. É máis importante un papel que a dignidade dunha persoa? Existe ese concepto de ilegalidade nunha persoa? Unha persoa non pode ser ilegal, que dereito ten un estado para declarar a alguén como ilegal? O que realmente nos separa son as nosas diferentes culturas, todas válidas, e non as fronteiras. Deberíase ensinar aos nenos dende pequenos a respetar ás diferentes culturas. Pero non, é mellor ensinar que hai que ter máis e máis para ser alguén neste mundo capitalista. E cando unha persoa é de fóra? De fóra de onde? O mundo é de todos.
Aquí deixo o enlace do vídeo:
Grazas por lerme.

Raros sodes vós.

Hoxe lin un artigo de opinión feito por unha rapaza da miña idade. Lino no xornal Sermos Galiza, que espero que teña moito futuro. A rapaza falaba sobre ela mesma. Dicía que se consideraba rara, rara por ser unha rapaza non moi común no seu entorno. Que ten conciencia social e defende a súa cultura, a súa lingua e a súa terra. Dende aquí quero mandar tódolos meus parabéns e saúdos á rapaza.
Vou ó tema. Para min os raros sodes vós, tendes pechados os ollos, non vos importa nin o máis mínimo o mundo no que vivides. Para min os raros sodes os que non tendes conciencia social, pasades de todo e dávos igual a política. Se mexan por vós, dávos igual. Deixades que fagan e desfagan ao seu antollo os magnates, banqueiros e políticos. E que facedes? Encender o voso I-pod e descargar unha canción sen nin sequera importarvos o máis mínimo o que pasa no mundo e que vai ser do voso futuro. Porque logo protestaredes por ter que pagar por estudar, por ser máis alumnos nas clases, por ter menos plazas nas carreiras universitarias... E non vos daredes de conta de que tendes parte de culpa por permitir iso e calar, sen protestar... Os raros non somos os que nos preocupamos polo que acontece día a día no mundo, polo que fan os políticos, por protestar ante as inxustizas, por defender e apoiar unha lingua, terra e cultura. O futuro está nas nosas máns, os xóvenes poderemos lograr que este mundo no que vivimos poida ser mellor, sen inxustizas, no que haxa liberdade e igualdade.
Por iso...
...os raros sodes vós!

"A verdade é sempre revolucionaria"

Grazas por lerme, agradezo e respondo ós comentarios...
Saúdos:

                   Alberto Rivas de Jesús

Son de esquerdas...

Son de esquerdas porque quero a Galiza.
Son de esquerdas porque son sensato.
Son de esquerdas porque axudei a escribir o famoso manifesto.
Son de esquerdas porque escoito canción protesta.
Son de esquerdas porque apoio o 15-M.
Son de esquerdas porque non creo o discurso falso dos políticos.
Son de esquerdas porque apoio a Cristina con YPF.
Son de esquerdas porque me gustaría vivir en Cuba.
Son de esquerdas porque as multinacionais danme noxo.
Son de esquerdas porque estou orgulloso da miña lingua.
Son de esquerdas porque vexo positiva a nacionalización da banca.
Son de esquerdas porque me emociono co meu himno galego.
Son de esquerdas porque non entendo a GB.
Son de esquerdas porque admiro ao Ché, a Fidel, a Marx...
Son de esquerdas porque atopei a miña identidade.
Son de esquerdas porque son inconformisma.
Son de esquerdas porque non lle vexo sentido á dereita.
Por iso e por moito mais,
                     ...si, son de esquerdas!

Grazas por lerme, unha aperta:
         
                     Alberto Rivas de Jesús

18 anos despois da marcha dun mito

Hoxe, 5 de abril, cúmprense 18 anos do suicidio de Kurt Cobain, vocalista de Nirvana. Tan só dicir que te admiro Kurt, que estás moi vivo na memoria de persoas coma min. Ben, aquí deixo a nota de suicidio de Kurt, dirixida a Boddah, o seu amigo imaxinario:
"Para Boddah:
Hablando como el simplón experimentado que obviamente preferiría ser un castrado, quejica infantil. Esta nota debería ser muy fácil de entender.
Todas las advertencias que me enseñaron en los cursos de Punk-Rock 101 a lo largo de los años, desde mi primer contacto con la -digamos- ética implicada en la independencia y la vinculación con mi entorno, han demostrado ser muy ciertas. Desde hace ya muchos años, no he sentido la emoción de escuchar ni crear música, ni tampoco leyendo o escribiendo. Mas allá de la palabras sobre este tema, me siento culpable.
Por ejemplo, cuando estamos entre bastidores y se apagan las luces y el maníaco rugido de las multitudes comienza a escucharse, no me afecta de la forma en que afectaba a Freddy Mercury, a quien parecía encantarle y saborear que el público le amase y adorase (lo cual admiro y envidio totalmente). El hecho es que no os puedo engañar, a ninguno de vosotros. Simplemente no es justo ni para vosotros ni para mí. El peor crimen que puedo imaginar seria engañar a la gente simulándolo y fingiendo que me estoy divirtiendo al cien por cien. A veces siento como si debiera haber marcado en el reloj de fichar antes de salir del escenario. He intentado todo lo que estaba en mi mano para valorarlo (y sigo intentándolo, Señor, créeme que lo hago, pero no es suficiente). Aprecio el hecho de que hayamos influenciado y entretenido a mucha gente. Debo ser uno de esos narcisistas que sólo aprecian las cosas cuando ya han pasado. Soy demasiado sensible. Necesito estar un poco colocado para recuperar el entusiasmo que una vez tuve cuando era un niño.
En estas tres últimas giras, he apreciado mucho más a toda la gente a la que he conocido personalmente, y como admiradores de nuestra música, pero aun no puedo superar la frustración, la culpa y la empatia que siento hacia todos ellos. Hay bondad en todos nosotros, y creo que simplemente amo demasiado a la gente, tanto que eso me hace sentir jodidamente triste. El típico Piscis un poco triste, sensible, desagradecido. ¡Dios mio! ¿Por qué simplemente no lo disfrutas? ¡No lo sé!
Tengo una mujer divina que exuda ambición y comprensión, y una hija que me recuerda mucho a como yo fui: llena de amor y de alegría, que besa a todo al que conoce porque para ella todo el mundo es bueno y no le harán daño. Y eso me aterroriza hasta el punto de que prácticamente me paraliza. No puedo soportar la idea de que Frances se convierta en el miserable, autodestructivo y siniestro rockero en que me he convertido yo.
Me va bien, muy bien, y estoy agradecido, pero desde los siete años odio a la gente en general… Sólo porque a la gente parece resultarle fácil apañárselas para sentir empatia. Sólo porque amo y me compadezco demasiado de la gente, supongo.
Gracias a todos desde lo más profundo de mi ardiente y nauseabundo estómago por vuestras cartas y vuestro interés durante los últimos años. Soy una criatura demasiado voluble y lunática. Se me ha acabado la pasión y, según recuerdo, es mejor quemarse que desvanecerse lentamente.
Paz, amor y comprensión.
Kurt Cobain
Frances y Courtney, estaré en vuestro altar.
Por favor, Courtney, sigue adelante.
Por Frances.
Por su vida, la cual será mucho más feliz sin mí.
¡Os quiero! ¡Os quiero!"

Kurt, eres incrible. Descansa en paz.
Grazas por lerme,

                                  Alberto Rivas

A folga xeral...

Si amigos, quedan 8 días para a folga xeral. Eu son partidario e digo si ao 29-M. Por que? Pois porque eu non quero ser un escravo dos bancos, dos políticos, dos ricos e do capital. Non estou disposto a calar e conformarme cunha sociedade na que morren de fame cada día moitas persoas. Só son culpables os políticos? Pois non, sómolo todos por permitilo, por mirar para outro lado. Éque a ninguén lle di nada a súa conciencia? Ninguén se sinte culpable por deixar morrer tanta xente? Pois eu non me conformo. A miña conciencia dime que non, dime que loite e que sexa inconformista. Porque eu por sorte non vivo nesas condicións, pero compadézome de toda esa xente, homes, mulleres e nenos, persoas que lles tocou vivir esa realidade.
O dito, se algo queremos cambiar, algo teremos que facer. O día 29 eu apoiarei a folga, contra unha reforma capitalista, que benefia ao que máis ten, e perxudica ao traballador. É unha vergoña que empresas tan poderosas obriguen aos traballadores a traballar ese día. É lóxico ter medo ao despido, pero é lóxico que tódolos empresarios se beneficien de nós? Eu creo que non. Dígoo con argumentos, meu pai é traballador, pero non ten medo, vai á folga.
O pobo unido endexamais será vencido.

Non teñades medo e ide á folga o 29-M.

Un saúdo, grazas por lerme.

Alberto Rivas.